வசந்த காலத்தின் வார்த்தையில்லா அற்புதங்கள்!
பட்டுவிட்டதோ என்றுபட்ட மொட்டை மரக்காடுகள் ஒரே இரவில் கோடானுகோடி மொட்டுகள் அரும்ப கண்ணெதிரில் ஒளிந்திருந்ததோ உயிர்சக்தி?
எதிர் பக்கத்துக்கு மரக்கூட்டமே நேற்று நான் வெளியிட்ட கரியமில வாயுவின் ஓர் சிறுதுளியையாவது நீ சுவாசித்தாயா? உனது பல்லாயிரம் பூக்களில் ஒரு மொட்டின் சிறு மடல் விரிய நானும் ஓர் மெல்லிய காரணமோ?
பரஸ்பர சுவாசத்தினால் நாம் உறவு கொண்டு உன்னில் நானுமாய் என்னில் நீயுமாய் வாழ்ந்து களிப்போம்.
உலகஜீவிகளின் உணவாய் இயற்கையை காய்க்கும் பிரபஞ்சத்துளியே! கடவுள் எனும் கருத்தின், நிலையின் ஸ்தூல வடிவமே! உயிர் பிச்சை போடும் பேரன்பு வெளியே! பச்சை தெய்வமே! பஞ்ச பூதங்கள் என் காதில் சொல்லின, இவள் எண்களின் உயிர்முடிச்சு என்று!
பல்லாயிரம் மலர்களுடன் நீ ஆர்பரித்து நிற்கையில் நானும் மலர்ந்தேன் - கிளையில்லா பூவானேன். கண்ணால் ஆனந்த தேன் உண்டேன்!
சில நாட்பொழுதில் திரும்பிப்பார்பதற்குள் பச்சைத்துகள் போர்த்தி நின்று மாயம் செய்தாய். நீ பூக்களின் இலைகளின் வண்ணங்களின் கடல். உனது துளிக்காட்சி போதும், என் மனம் எனும் கோப்பை நிரம்பி வழிய!
நுண்ணுயிராய் புல்லாய், படரும் கொடியாய் வளரும் செடியாய், சிறு புதராய் கிளை பரப்பும் மரமாய், மண்ணிலுமாய் நீரிலுமாய் நீக்கமற நிறைந்திருந்து, உருவங்கள் பல எடுப்பினும், நிறங்கள் பல உடுத்திலும் உயிரான நீ ஒன்றுதானோ?
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக